Każdego roku do Morza Czarnego trafiają odpady organiczne i ścieki z 17 krajów, co sprawia, że jest to zbiornik bardzo zanieczyszczony. Prowadzi to w efekcie do tego że w głębinowych partiach mogą żyć jedynie mikroskopijne, beztlenowe bakterie, które w swoim metabolizmie wykorzystują siarczany, podobnie jak organizmy tlenowe tlen.

Mehmet Haklidir z TUBITAK Marmara Research Center w Gebze-Kocaeli i Füsun Servin Tut Haklidir z COWI SNS Ltd w Gayrettepe-Istanbul sugerują, że z niewielką pomocą współczesnej chemii ten problem mógłby zostać rozwiązany z korzyścią dla środowiska.

W Morzu Czarnym wyróżniamy warstwę grubości ok. 50 m pomiędzy częścią tlenową a beztlenową wody na głębokości około 200 metrów. Stanowi to niewykorzystany rezerwuar paliwa wodorowego. Całkowita produkcja siarkowodoru w osadach dennych szacowana jest na około 10 000 ton dziennie i ciągle rośnie. Liczba ta odpowiada produkcji 500 ton paliwa wodorowego na dzień.

Naukowcy opracowują technologię pozwalającą na bezpieczne i wydajne gromadzenie siarkowodoru produkowanego w Morzu Czarnym. Dodatkowym wyzwaniem jest opracowanie metody szybkiej i skutecznej katalizy i budowy farmy solarnej, która zasilałaby proces dysocjacji siarczków, w którym uzyskiwany jest wodór i czysta siarka wykorzystywana w przemyśle farmaceutycznym oraz przy produkcji gumy.