Polska dorobiła się sprawnych systemów kontroli środowiska, opartych już obecnie na standardach obowiązujących w UE. Posiadamy znaczące w skali Europy zasoby przyrody żywej, a liczba i kondycja niektórych gatunków zwierząt - w innych krajach nie występujących lub rzadkich (np. żubry, bobry czy też rysie i wilki) - jest na tyle dobra, że ich nadmiar sprawia problemy mieszkańcom wielu regionów Polski. Również powierzchnia obszarów objętych ochroną w Polsce przewyższa średnią europejską. W Polsce posiadamy ok. 10% obszarów objętych najwyższymi międzynarodowymi kategoriami - parki narodowe, parki krajobrazowe i rezerwaty - wobec przeciętnie ok. 6% obszarów objętych tymi formami w innych krajach. Istnieje także bardzo efektywny system finansowania inwestycji ekologicznych. Powszechna na świecie zasada "trwałego i zrównoważonego rozwoju" jest w Polsce normą konstytucyjną. Ogólnie można stwierdzić, że stan środowiska w Polsce ulega stałej poprawie, wzrasta stan świadomości wagi zagadnień ochrony środowiska wśród obywateli i decydentów. Polska posiada też znaczne zasoby ekonomiczne i odpowiednie struktury organizacyjne ochrony środowiska. Mimo wielu zaległości i mimo nowych, związanych z przemianami w kraju problemami, wszystko to z optymizmem pozwala spoglądać w przyszłość, jeśli chodzi o dalszy, szybki postęp w zakresie ochrony środowiska. Dla wprowadzenia w życie wszelkich programów i strategii w zakresie ochrony środowiska, oprócz odpowiednich systemów prawnych i administracyjnych, niezbędne są odpowiednie narzędzia finansowe. System finansowania inwestycji w dziedzinie ochrony środowiska w Polsce opiera się o środki własne przedsiębiorstw i samorządów, kredyty komercyjne, dotacje i kredyty z systemu funduszy ekologicznych, dotacje z "Ekofunduszu" oraz zagraniczne środki pomocowe. Akcesja Polski do Unii Europejskiej daje nam olbrzymie możliwości pozyskania środków finansowych na poprawę środowiska i jego ochronę. Jeżeli dobrze wykorzystamy przyznane fundusze stan środowiska w Polsce może ulec znacznej poprawie.