Podejście ustawodawcy miało odzwierciedlać ekwiwalent pieniężny oddanej krwi i osocza. Ekwiwalent ten ustala rozporządzenie Ministra Zdrowia. Problem polega jednak na tym, że art. 26 ust. 1 pkt 9 a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie dość jednoznacznie formułuje zależność ulgi za oddaną krew od kwoty darowizny. Istnienie ulgi jest niezaprzeczalnym faktem, ale brak metodologii i rozwiązań jak ją odliczyć.

W dalszej części art. 26 ust.1 pkt 9 a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odwołuje się do kwoty ekwiwalentu określonego w rozporządzeniu wydanym na podstawie art.11ust. 2 ustawy o publicznej służbie krwi. Rozporządzenie stanowi, że ekwiwalent pieniężny nie przysługuje wszystkim dawcom, lecz jedynie dawcom rzadkich grup krwi oraz tym spośród nich, którzy przed pobraniem krwi zostali poddani zabiegowi uodpornienia lub innego rodzaju zabiegom w celu uzyskania osocza lub surowicy krwi.

Sposób dokumentowania darowizny jest również niedopracowany. Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 7 pkt 2 w przypadku darowizny innej niż pieniężna odliczenie stosuje się, jeżeli wysokość darowizny jest udokumentowana w postaci dokumentu, z którego wynika wartość tej darowizny. W przypadku dawców krwi w dokumencie tym nie uwzględnia się wartości krwi, za którą dawca otrzymał ekwiwalent pieniężny. Nasuwa się więc pytanie, co taki dokument powinien zawierać? Jak widać mamy do czynienia z dopiero co krystalizującym się przepisem i upłynie jeszcze trochę czasu zanim uda się go sprawnie wykorzystać.