Z dniem 21 marca 2011r. weszła w życie nowelizacja ustawy Prawo pracy. Nowe przepisy przewidują, że jeśli pracownik pozostaje w zatrudnieniu u tego samego pracodawcy na podstawie umowy o pracę na okres próbny, na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy, firma musi wydać mu świadectwo pracy obejmujące zakończone okresy zatrudnienia na podstawie tych umów zawartych w ciągu 24 miesięcy (poczynając od zawarcia pierwszej umowy).

Ustawa przewiduje jednak wyjątek od tej reguły. Jeśli sam pracownik zażąda od pracodawcy świadectwa po rozwiązaniu lub wygaśnięciu każdej z umów terminowych, pracodawca będzie miał 7 dni na jego wydanie (od momentu złożenia pisemnego wniosku pracownika). W rezultacie pracodawca może być zobowiązany do wydawania dwóch świadectw pracy jednemu pracownikowi.

Nowelizacja sprawia pracodawcom problemy interpretacyjne, w szczególności nie wiedzą oni, w którym momencie należy wydawać świadectwa osobom zatrudnionym na podstawie umów na czas określony.

Zgodnie z art. 594 Kodeksu cywilnego, w przypadku wykonania prawa odkupu kupujący zobowiązany jest przenieść z powrotem na sprzedawcę własność kupionej rzeczy za zwrotem ceny i kosztów jej sprzedaży oraz za zwrotem nakładów. Przez „zwrot  ceny” należy rozumieć cenę zapłaconą sprzedawcy przez kupującego przy zawarciu umowy. Nie chodzi zaś o taką cenę, za którą przedmiot sprzedaży mógł zostać sprzedany w momencie wykonania prawa odkupu. Takie stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Gdańsku (I ACa 691/10).

Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z 23 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Z kolei zgodnie z przepisami prawa cywilnego, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Jeżeli ubezpieczony korzysta w czasie koniecznym i niezbędnym do naprawy samochodu z pojazdu zastępczego, to wówczas okres najmu tego pojazdu pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. W związku z tym za koszty związane z najmem pojazdu zastępczego odpowiedzialność ponosi towarzystwo ubezpieczeń. Również koszty parkowania na terenie zakładów naprawczych, jako związane z naprawą pojazdu należy uznać za normalne następstwo kolizji.

Poszkodowany w wypadku samochodowym może domagać się nie tylko renty,ale także, poza rentą, odszkodowania i zadośćuczynienia. Ponadto, jeśli zmieni się jego sytuacja materialna, może domagać się podwyższenia renty. Żądania renty, odszkodowania i zadośćuczynienia mogą być zgłoszone w jednym pozwie. Odszkodowanie winno pokryć wszystkie szkody wyrządzone wypadkiem, zadośćuczynienie winno zaś zrekompensować doznaną krzywdę.