Częstą praktyką stosowaną przez szkoły językowe podczas zawierania umów z kursantami jest umieszczanie zapisów, zgodnie z którymi klient nie może domagać się zwrotu wniesionego wcześniej czesnego.

Takie rozwiązanie jest niekorzystne dla kursanta, który przykładowo zapisał się na kurs trwający 12 miesięcy, wniósł całą opłatę za kurs, po miesiącu musiał jednak przerwać naukę.

W świetle przepisów prawa szkoła musi zwrócić pieniądze za pozostałe 11 miesięcy. Zapisy o braku możliwości ubiegania się o zwrot wniesionej wcześniej opłaty są niezgodne z prawem. Szkoła bowiem nie może zapisem w umowie pozbawić konsumenta żądania zwrotu uiszczonej zapłaty za świadczenie niespełnione w całości.

Jeżeli jednak w umowie znalazł się taki zapis, a my chcemy lub musimy mimo to zrezygnować z pobierania nauki, na początku powinniśmy na piśmie zwrócić się do szkoły o usunięcie takiego zapisu z umowy oraz domagać się zwrotu wniesionej opłaty. Zgodnie bowiem z art. 3651 § 1 Kodeksu cywilnego postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy.

Jeżeli negocjacje nie poskutkują, należy wnieść do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone. To postępowanie jest nieodpłatne.

Po uzyskaniu korzystnego dla nas wyroku możemy jeszcze raz spróbować zażądać od przedsiębiorcy zwrotu pieniędzy. Jeśli to nie poskutkuje, trzeba będzie wnieść powództwo o zapłatę do sądu powszechnego. Postępowanie przed sądem powszechnym jest odpłatne.

Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy i prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta po śmierci pacjenta, prawo wglądu w jego dokumentację medyczną ma osoba upoważniona do tego przez pacjenta za jego życia.

To rozwiązanie ma na celu ochronę danych osobowych zmarłego pacjenta (danych o jego stanie zdrowia). Rodzi jednak komplikacje w momencie, gdy osoby bliskie zmarłego pacjenta zamierzają dochodzić od zakładu opieki zdrowotnej przysługujących im (np. z tytułu błędów lekarskich) roszczeń: o zwrot kosztów leczenia i pogrzebu, rentę, jednorazowe odszkodowanie oraz zadośćuczynienie za krzywdę z powodu śmierci osoby bliskiej (art. 446 kc), nie mając stosowanego upoważnienia. 

Obowiązek udostępnienia dokumentacji medycznej sądowi przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych aktualizuje się dopiero wówczas, gdy sprawa jest zawisła przed sądem.  Jednakże przed wniesieniem stosownego powództwa rodzina nie ma możliwości sprawdzenia zasadności jego materialnych przesłanek.

Na problem zwróciła niedawno uwagę Rzecznik Praw Obywatelskich w liście do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Zwróciła się z pytaniem, czy wystarczającą podstawę do udostępnienia danych o stanie zdrowia osobom, którym przysługują wspomniane roszczenia, może stanowić art. 27 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych (RPO-632759-V-ll/ST). Zgodnie z tym przepisem dopuszczalne jest przetwarzanie danych o stanie zdrowia, jeżeli są one niezbędne do dochodzenia praw przed sądem .

Naczelna Rada Adwokacka przygotowała projekt nowelizacji kodeksu spółek handlowych, który przewiduje, iż narażenie spółki na szkodę majątkową nie będzie już przestępstwem ściganym z oskarżenia publicznego. Ma być ścigane na wniosek pokrzywdzonej, jej wspólnika lub niezaspokojonego wierzyciela. W piątek 14 stycznia 2011 roku prezes NRA przedłożył projekt marszałkowi Sejmu.

Zgłoszony projekt obejmuje także doprecyzowanie przepisu regulującego przestępstwo działania na szkodę spółki. Proponowana definicja stanowi, iż jest to nadużycie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków przez członków władz spółek i inne osoby. Zdaniem projektodawców dotychczasowe sformułowanie przestępstwa w postaci działania na szkodę spółki jest zbyt ogólne. Karalne ma być tylko narażanie spółki na bezpośrednie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej. Zaciągnięcie dużej pożyczki lub podjęcie innej ryzykownej decyzji przez władze spółki nie będzie już podstawą do odpowiedzialności karnej.

Projekt zakłada również rozszerzenie katalogu osób ponoszących odpowiedzialność za narażenie spółki na niebezpieczeństwo szkody. Mają nią być objęci wszyscy, którzy pełnią funkcję członka zarządu, rady nadzorczej czy komisji rewizyjnej. Odpowiedzialność będą ponosić także likwidatorzy oraz osoby faktycznie prowadzące sprawy spółki.

Dnia 29 grudnia 2010 roku Sąd Apelacyjny w Łodzi wydał precedensowe orzeczenie, uznając, iż światowa wyszukiwarka Google może być pozywana w Polsce.

Orzeczenie zapadło na tle sporu o naruszenie dóbr osobistych, gdzie podjęto próbę zakazania indeksowania filmiku naruszającego powyższe dobra w wyszukiwarce światowego giganta – Google.

W ocenie Sądu, chociaż sprawa dotyczy podmiotu zagranicznego, zarejestrowanego w Kaliforni, to prymat ma tutaj osoba poszkodowana i potwierdził słuszność przyjęcia sprawy do rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Łodzi, oddalając w tym zakresie zażalenie pełnomocnika procesowego Google.

Sąd uznał, że jeśli treści naruszające dobra osobiste dostępne są w Polsce, to mimo iż jest to podmiot zagraniczny, musi się z tego wytłumaczyć przed naszym krajowym sądem.

To niezwykle ważne, bo oznacza, że każdy pokrzywdzony, a nie tylko ten, którego byłoby stać na wydanie 200 tysięcy dolarów na procesowanie się w USA, może dochodzić swoich praw w swoim najbliższym sądzie.