Sąd Apelacyjny w Krakowie (sygnatura akt: I ACa 431/10) orzekł, że odmowa zgody na rozwód małżonka niewinnego jest jego prawem, a skorzystanie z tego prawa jest zgodne z zasadami współżycia społecznego.

W sprawie, w której zapadło orzeczenie, mąż żądał rozwiązania małżeństwa z winy obu stron, natomiast żona wnosiła o oddalenie powództwa. Sąd pierwszej instancji orzekł rozwód z winy męża. Stanął na stanowisku, że rozwiązaniu związku nie może się sprzeciwiać twierdzenie żony, iż nadal darzy męża uczuciem, zwłaszcza wobec przeciwnego stanowiska męża.

Sąd apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo. Wprawdzie przyjął, iż okoliczności sprawy uzasadniają trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego z winy męża (wobec dopuszczenia się przez niego licznych zdrad małżeńskich oraz związania z inną kobietą), jednak orzeczenie rozwodu pozostaje w sprzeczności z art. 56 § 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który stanowi o prawie odmowy zgody na rozwód przez małżonka, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia małżeńskiego.

Sąd mógłby orzec rozwód tylko wówczas, gdyby odmowa zgody na rozwód ze strony żony – niewinnej powstałemu rozkładowi – była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na małżonku wyłącznie winnym, który domaga się rozwiązania małżeństwa. Pomimo, że małżeństwo stron ma charakter tylko formalny, a małżonkowie żyją od kilku lat w faktycznej separacji, to nie znosi to tego obowiązku po stronie małżonka winnego. Ponieważ mąż domagający się rozwodu nie wykazał, że odmowa żony wyrażenia zgody na rozwód jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił jego powództwo.

Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 2 grudnia 2010 r. uchylił jako naruszający prawo wyrok uznający, że pacjentka, którą źle zdiagnozowano, przyczyniła się do swej szkody w 100 procentach (sygnatura akt I CSK 20/10).

Powódka została dotkliwie pobita w czasie pobytu w Warszawie. Lekarz w szpitalu, do którego trafiła powódka, założył jej szwy na twarz. Nie zauważył jednak złamania kości jarzmowej i szczękowej. Zalecił jedynie po kilku dniach wizytę u lekarza. Lekarz usuwający założone wcześniej szwy również nie zdiagnozował złamania. Skutkiem błędnej diagnozy są zniekształcenia twarzy i szpecąca blizna.

Pacjentka wystąpiła przeciwko Szpitalowi do sądu z żądaniem przyznania jej kwot pieniężnych tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Sąd I instancji oddalił oba żądania. Apelacja powódki również została oddalona. Sąd II instancji uznał, że lekarz powinien wprawdzie zlecić rentgen głowy, który wykazałby złamania, gdyby jednak kobieta zgodnie z zaleceniami na czas zgłosiła się na kontrolę do lekarza, można by zastosować właściwe leczenie i uniknąć konsekwencji tego błędu. Sąd II instancji przyjął z tego powodu, że żadna rekompensata od szpitala pacjentce się nie należy, ponieważ przyczyniła się do powstania szkody w 100 proc.

Wskutek skargi kasacyjnej powódki Sąd Najwyższy uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdecydowało o tym naruszenie przez sąd art. 362 k.c. wskutek błędnego przyjęcia, że poszkodowany może się przyczynić do swej szkody w 100 proc, co w istocie oznacza, że poszkodowany musiałby być jej sprawcą.

Za dwa lata wejdą w życie przepisu chroniące pasażerów poruszających się autokarami i autobusami. Stanie się to na skutek zakończonej wczoraj przez Parlament Europejski i Radę UE tzw. procedury koncyliacji. Ochrona będzie dotyczyła przede wszystkim osób podróżujących autokarami na trasach powyżej 250 km. Każdy podróżny, którego autokar lub autobus został odwołany lub opóźniony o ponad 120 minut, będzie miał prawo do przebukowania biletu lub pełnego zwrotu jego ceny. Ponadto każda osoba, której podróż planowo ma trwać ponad 3 godziny, a dotarcie do celu przedłuży się o ponad 90 minut będzie miała prawo do otrzymania napojów i posiłku. Oprócz wyżej wspomnianych, nowe przepisy wprowadzą oczywiście wiele innych praw chroniących podróżnych autobusów i autokarów, np.: zakaz jakiejkolwiek dyskryminacji, obowiązek informowania o podróży i prawach pasażerów.

Dłużnik może bronić się przed przymusową egzekucją zasądzonych od niego w wyroku należności poprzez skierowanie do sądu przeciwko wierzycielowi żądania pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego powstałego na podstawie tego wyroku w całości albo jego ograniczenia. W przypadku gdy powództwo zostanie uwzględnione, prowadzenie egzekucji nie jest możliwe.

W uchwale z dn. 25 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy wskazał, że dzięki potrąceniu należności powstałej po wydaniu wyroku zasądzającego, dłużnik może wskutek powództwa przeciwegzekucyjnego udaremnić egzekucję prowadzoną na podstawie tego wyroku (sygnatura akt: III CZP 91/10). Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że potrącenie jest  możliwe również wtedy, gdy okazało się, że inna wierzytelność wskazana początkowo do potrącenia w pozwie nie istnieje. Sąd uznał, że w świetle art. 843 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego dopuszczalna jest zmiana podstawy powództwa polegająca na złożeniu oświadczenia o potrąceniu z wierzytelnością egzekwowaną, powstałej dopiero w toku procesu wierzytelności wzajemnej, gdy zgłoszony w pozwie zarzut potrącenia okazał się bezskuteczny.