Trwają prace nad projektem rozporządzenia Rady Ministrów, które ma stworzyć obywatelom większe możliwości komunikowania się z urzędami drogą elektroniczną. Zgodnie z założeniami projektu, interesanci będą mogli w szerszym zakresie wykorzystywać do korespondencji pocztę elektroniczną. Będzie np. możliwość przesyłania pism urzędowych jako załączników wiadomości e-mailowych pod wskazany przez urząd adres, o ile nie ma określonego wzoru dokumentu elektronicznego, a urząd nie udostępnił w Biuletynie Informacji Publicznej ani na Elektronicznej Platformie Usług Administracji Publicznej specjalnego formularza do załatwiania określonego rodzaju spraw. Takie załączniki trzeba będzie jednak opatrzyć bezpiecznym podpisem elektronicznym.

Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami, można doręczyć urzędowi dokument drogą elektroniczną, jeśli organ upoważniony określił jego wzór albo jeśli zrobił to urząd, do którego kierowane jest pismo. Bez takich wzorów sprawy nie da się załatwić drogą mailową.

Wnioskując o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, strona można wskazać, który radca ma ją reprezentować. W wypadku gdy sąd ustanowi pełnomocnika z urzędu, dziekan okręgowej rady radców prawnych wyznaczy wybranego przez stronę radcę, o ile będzie to możliwe i w porozumieniu ze wskazanym radcą.

Taką możliwość stwarza art. 117 § 3  kodeksu postępowania cywilnego, dodany przez ustawę z dn. 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 7, poz. 45). Zmiana weszła w życie 19 kwietnia 2010 r.

W związku z tą nowelizacją Krajowa Rada Radców Prawnych podjęła uchwałę regulującą zasady wyznaczania radców do prowadzenia spraw z urzędu, zgodnie z którą do prowadzenia sprawy cywilnej z urzędu dziekan wyznacza radcę z listy w kolejności alfabetycznej nazwisk spośród osób wykonujących zawód. W ramach kompetencji okręgowej rady radców prawnych leży ustalenie innych zasad wyznaczania radców. Natomiast jeśli strona we wniosku wskazała konkretnego radcę, dziekan w miarę możliwości i po porozumieniu się z nim wyznaczy właśnie jego. Z ważnych przyczyn radca może prosić sąd o zwolnienie go z obowiązku zastępowania strony.

24 listopada 2010 r. wchodzi w życie ustawa z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 212, poz. 1385). Nowe przepisy zakazują osobom skazanym kandydowania do parlamentu i wprowadzają procedury kontrolne w tym zakresie.

Kandydat do Sejmu lub Senatu będzie musiał złożyć oświadczenie, że nie był skazany, a Komisja Wyborcza zweryfikuje je jeszcze przed rejestracją. Gdyby okazało się, że oświadczenie jest nieprawdziwe, komisja odmówi rejestracji.

Z kolei po ogłoszeniu wyników wyborów Państwowa Komisja Wyborcza ma niezwłocznie przekazywać ministrowi sprawiedliwości dane wybranych posłów i senatorów. Minister będzie miał wówczas dwa tygodnie na przekazanie marszałkom izb informacji o skazanych parlamentarzystach. Skazanie stanowiłoby przesłankę utraty mandatu.

Nowa ustawa ma umożliwić zastosowanie konstytucyjnego zakazu, zgodnie z którym  skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego nie mogą kandydować do Sejmu ani Senatu, poprzez ustanowienie procedur kontrolnych.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2010 r. (sygn. akt P 28/8) uznał, że w sprawie kierowanej do komornika konieczne jest wydanie przez Sąd dodatkowego postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności. Klauzula wykonalności jest niezbędna by móc prowadzić egzekucję na podstawie orzeczenia.

Dotychczas w praktyce wykorzystywano uproszczoną formę nadawania wyrokom klauzuli wykonalności, która polegała na opatrzeniu wyroku pieczęcią i podpisem sędziego.

Praktykę taką stosowano zgodnie z § 182 regulaminu urzędowania sądów powszechnych z dn. 27.02.2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 38 poz. 249), wprowadzonego w formie rozporządzenia ministra sprawiedliwości. Trybunał Konstytucyjny uznał, że rozporządzenie wyszło poza upoważnienie ustawowe z art. 41 § 1 ustawy z dn. 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 98 poz. 1070 ze zm.), które pozwala na ustanowienie w regulaminie urzędowania sądów powszechnych zasad wykonywania czynności urzędniczych, administracyjnych. Trybunał wskazał, że nadanie klauzuli wyrokowi to sfera orzecznicza, a nie administracyjna, a zatem nie można jej regulować w drodze rozporządzenia.

Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego sądy będą musiały wydać w każdej sprawie kierowanej do komornika dodatkowe postanowienie i napisać uzasadnienie.