Sąd Najwyższy w wyroku z 21 października 2010 r. (IV CSK 236/10) orzekł, że na wystąpienie z roszczeniem przeciwko bankowi, odpowiadającemu za zaniedbania w nadzorze nad pracownikiem klient ma tylko trzy lata.

We wcześniejszych orzeczeniach dotyczących identycznych co do istoty spraw, Sąd Najwyższy przyjmował jednak dziesięcioletni termin przedawnienia. Fakt ten w wymienionej wyżej sprawie zadecydował, że choć klient wystąpił przeciw bankowi dopiero po czterech latach od upływu trzyletniego przedawnienia, sprawę wygrał. Sąd uznał że z uwagi na rozbieżności dotyczące terminu przedawnienia w tego rodzaju sprawach możliwe jest nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia na podstawie art. 5 k.c., a więc jako sprzecznego z zasadami współżycia społecznego. Sąd Najwyższy zwrócił też uwagę na wyjątkowe uprawnienia i pozycję banku, który jako instytucja zaufania publicznego nie powinien nadużywać zarzutów przeciw swym klientom.

Komornik może zająć kwotę, na jaką dostępny jest kredyt odnawialny w rachunku dłużnika. Kredyt odnawialny jest to w istocie wierzytelność posiadacza rachunku wobec banku i wchodzi w skład majątku dłużnika.

Celem prowadzenia egzekucji z tej wierzytelności komornik zajmuje rachunek, w ramach którego bank przyznał mu kredyt odnawialny.

Warto zwrócić uwagę, że środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia do pewnej wysokości trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw (bez wypłat nagród z zysku). Dyskusyjna może być kwestia, czy zasada ta odnosi się również do rachunków, w ramach których bank przyznał debet.

Urząd skarbowy może żądać zapłaty VAT od osób zbywających grunty pod drogi i otrzymujących odszkodowania za wywłaszczenie. Obowiązek podatkowy spoczywa na osobach prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Co do zasady odszkodowania nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT wprowadza jednak wyjątek od tej reguły. Przepis ten stanowi, że przeniesienie prawa do rozporządzania gruntami jak właściciel, które następuje z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu albo przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie należy traktować jak dostawę towarów, czego konsekwencją jest opodatkowanie 18% stawką podatku VAT. W praktyce może okazać się, że jeśli fiskus uzna, że osoba zakupiła grunt w celu jego przyszłej odsprzedaży, to zażąda zapłaty VAT od uzyskanego odszkodowania. Natomiast inna może być sytuacja osoby, która grunt odziedziczyła, ponieważ wówczas trudno byłoby uznać, że nabyła go w celu sprzedaży. Może tym samym dochodzić do sytuacji, gdy jeden właściciel wywłaszczonego gruntu od otrzymanego odszkodowania będzie musiał odprowadzić VAT, gdy tymczasem właściciela sąsiednich gruntów nie obciąży taki obowiązek. Tym samym osoba zobowiązana do zapłaty podatku dostanie o 18 % niższe odszkodowanie, mimo że oba odszkodowania zostały obliczone według tych samych zasad.

Testator może w testamencie ustanowić spadkobiercą całego swojego majtku osobę, która nie należy do kręgu najbliższych krewnych. W takim przypadku zachodzi konieczność zabezpieczenia interesów osób, które należą do najbliższej rodziny. Ochrona ta została zapewniona przez wprowadzenie systemu zachowku, który polega na tym, że najbliżsi krewni mają prawo do określonej sumy pieniężnej. Obowiązek zapłacenia tej sumy powstaje w chwili śmierci spadkodawcy i należy do długów spadkowych. Osobą zobowiązaną w pierwszej kolejności do zapłaty zachowku jest spadkobierca. Ponadto odpowiedzialność z tytułu zachowku ponoszą osoby, które otrzymały od spadkodawcy darowiznę doliczoną do spadku. Krąg osób, którym przysługuje uprawnienie do zachowku, określony jest przez prawo spadkowe dość wąsko, bowiem oparty jest na istnieniu bliskiej więzi rodzinnej między spadkobiercą a uprawnionym. Zgodnie z art. 991 par. 1 są to jedynie zstępni, małżonek oraz rodzice spadkodawcy. Ponadto powstanie prawa do zachowku jest uzależnione również od tego, czy osoba ta dziedziczyłaby spadek zgodnie z przepisami ustawy, jeśli spadkodawca nie pozostawiłby testamentu. Prawo spadkowe wyraźnie określa wysokość zachowku, jaka przysługuje uprawnionym. Zasadą jest, że wysokość należnego uprawnionym zachowku wynosi połowę wartości udziału, który przypadałby tej osobie, jeśli dziedziczyłaby zgodnie z ustawą, w sytuacji kiedy spadkodawca nie pozostawiłby testamentu. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątki. Odstępstwo dotyczy małoletniego zstępnego oraz osób trwale niezdolnych do pracy. Osoby te mają prawo do udziału w spadku, który wynosi dwie trzecie tego, co dziedziczyliby zgodnie z ustawą.