Od roku obowiązują przepisy dające ochronę przed zwolnieniem rodzicom, którzy nie idą na urlop wychowawczy, lecz wracają do pracy na część etatu. W praktyce są to najczęściej matki, które zmniejszają sobie, choćby nieznacznie, wymiar etatu (np. o 1/10) i w ten sposób zapewniają roczną ochronę przed zwolnieniem. Taką możliwość stworzyły przepisy ustawy z dn. 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 237 poz. 1654) tj. tzw. ustawy prorodzinnej, zgodnie z którymi taki pracownik może dostać wypowiedzenie tylko w razie upadłości lub likwidacji firmy lub w trybie zwolnienia dyscyplinarnego. Taką ochronę mają jednak tylko pracownicy małych firm zatrudniających do 20 osób. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2003 r. Nr 90 poz. 844 ze zm.) tj. tzw. ustawy o zwolnieniach grupowych (której przepisy mają zastosowanie do firm zatrudniających co najmniej 20 osób), można zwolnić w trybie przewidzianym w ustawie nawet kobiety, które niedawno urodziły dziecko.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 8 czerwca 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków uznania działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej (Dz.U. z 2010 r. Nr 113, poz. 753) rolnicy i mali przedsiębiorcy mogą produkować i bezpośrednio sprzedawać konsumentom lub lokalnym sklepom i restauracjom wytwarzane przez siebie mięso i wyroby z niego uzyskane albo produkty mleczne. Taka działalność nazywana jest marginalną, lokalną i ograniczoną (MLO). Do tej pory producentów obowiązywały limity produkcji, które nowe rozporządzenie znosi. Obecnie limity obejmują wyłącznie dostawy do sklepów, restauracji czy stołówek, które prowadzą handel detaliczny. Jednocześnie wprowadzone rozporządzenie ogranicza obszar, na jakim może być prowadzona taka działalność - miejsca produkcji i miejsca sprzedaży oraz zakłady prowadzące sprzedaż detaliczną muszą się znajdować na obszarze jednego województwa lub na sąsiadujących z nim powiatów położonych na obszarze innych województw.

Rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 13 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.).

25 września 2010 r. wchodzi w życie nowelizacja kodeksu cywilnego, kodeksu postępowania cywilnego oraz prawa upadłościowego (Dz.U. z 2010 r. Nr 155, poz. 1037).

Z nowych przepisów wynika wprost, iż w sprawach, w których skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna, można wystąpić z roszczeniem do sądu cywilnego. W takich sprawach odszkodowania za szkody wyrządzone przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uzyskiwania wyroku Sądu Najwyższego, chyba że strona nie skorzystała z odwołań. Nowa procedura ma swoiste cechy: w I instancji właściwy będzie sąd okręgowy, a stronie przysługiwać będzie w nich skarga kasacyjna niezależnie od wartości przedmiotu sporu. Po stronie pozwanego Skarbu Państwa, obowiązkowo będzie występować Prokuratoria Generalna.

Od 1 stycznia 2011 r. ma obowiązywać wyższa o 1 punkt procentowy stawka VAT od nabywanych towarów i usług. W praktyce będą jednak sytuacje, gdy faktura będzie wystawiana ze stawką obowiązującą w 2010 roku.

Zgodnie z przepisami intertemporalnymi w przypadku dostaw towarów i usług wykonanych przed wejściem w życie nowelizacji ustawy, co do których obowiązek podatkowy powstanie po jej wejściu w życie, zastosowanie będą miały stawki obowiązujące w 2010 roku.

W praktyce oznacza to, że w okresach rozliczeniowych po wejściu w życie nowelizacji może mieć miejsce jednocześnie sprzedaż z dwiema różnymi stawkami VAT (przykładowo – 22% i 23 %). W związku z tym, zachodzi w szczególności konieczność wprowadzenia nowych wzorów deklaracji podatkowej oraz zmiany systemów księgowych.