Mechanizmy wprowadzone ustawą o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych, która weszła dnia 14 czerwca 2010 roku okazały się skuteczną metodą na niesolidnych dłużników. Dzięki możliwości wpisania także przez osoby fizyczne, a nie jak dotychczas jedynie przez firmy, dłużników na publiczną listę, wierzyciele skuteczniej odzyskują należności. Statystyki wskazują, iż ponad 5 tys. Polaków upubliczniło dane nierzetelnych dłużników, a około 1 tys. z nich odzyskało już swoje pieniądze. Większość czekała na zwrot długów nie dłużej niż 12 dni od momentu wpisu. To przede wszystkim efekt przykrych konsekwencji, które grożą tym, którzy znajdą się na liście: nie dostaną oni kredytu ani karty kredytowej, nie podpiszą umowy z firmą telekomunikacyjną, a nawet operatorem telewizji i Internetu. Jedynym sposobem na wymazanie nazwiska z listy jest spłacenie długów. W Polsce prowadzeniem list nierzetelnych dłużników zajmują się trzy podmioty: Krajowy Rejestr Długów, InfoMonitor oraz Europejski Rejestr Informacji Finansowej. Aby wystąpić z wnioskiem o wpis należy posiadać tytuł wykonawczy.

Pojawiły się interpretacje organów podatkowych które wskazują, że umowa o dożywocie jest na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznaczna z odpłatnym zbyciem nieruchomości, a zawierający ją uzyskują przychód podlegający podatkowi dochodowemu. Dożywotnicy nie będą jednak płacić podatku, gdy od momentu nabycia nieruchomości upłynęło pięć lat. Zasadniczą kwestią jest więc właściwe ustalenie daty nabycia.

Nie do końca jest jednak jasne, jak wyliczyć ewentualny podatek. Umowa dożywocia nie określa bowiem ceny, za jaką nieruchomość jest zbywana. Nie można też wycenić opieki, którą nabywca zobowiązuje się objąć dożywotnika. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 5 lipca 2010 r. (IPPB4/415-290/10-2/MP) uznał, że przychód dożywotnika określa się na podstawie wartości rynkowej zbywanej nieruchomości lub prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 406/10 orzekł, że przy ustalaniu charakteru użytku gruntowego nie mają znaczenia wcześniejsze czynności dotyczące nieruchomości, liczy się stan istniejący w dniu orzekania przez organ administracji.

Sprawa była wynikiem sporu pomiędzy starostą, który zmienił zapis w ewidencji gruntów i budynków poprzez wpisanie w miejsce dotychczasowego przeznaczenia działki jako „terenu niezabudowanego” oznaczenia „teren mieszkaniowy” a właścicielem gruntu, który nie zgodził się z tą decyzją i zażądał zmiany tego wpisu na „grunt rolny zabudowany”. Sprawa znalazła swój finał w sądzie.

WSA stwierdził, że istota sporu sprowadza się do zakwalifikowania według przepisów prawa działki. Zagadnienia dotyczące klasyfikacji gruntów zostały unormowane w rozporządzeniu z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454).

Organ powinien ustalić czy działka, według definicji zawartych w ww. rozporządzeniu, jest terenem mieszkaniowym, czy też powinna być uznana za grunt rolny, zabudowany. W rozpoznawanej sprawie organ z tego obowiązku się nie wywiązał w sposób należyty w związku z czym sprawa trafiła do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o zwrot Fabryki Wyrobów Metalowych Sulikowski i Spadkobiercy w Krakowie orzekł, iż wywłaszczeni właściciele mogą się ubiegać o zwrot upaństwowionych przedsiębiorstw w naturze, nawet gdy stanowią one własność innych podmiotów.

Obecni właściciele, m.in. gmina miejska Kraków oraz Enion S.A. z grupy Tauron, chcąc zablokować roszczenia dawnych właścicieli, podnosili, że decyzje nacjonalizacyjne z 1951 r. wywołały nieodwracalne skutki prawne.

Z taką argumentacją nie zgodził się sąd i stwierdził nieważność decyzji nacjonalizacyjnej. Orzeczenie NSA może mieć znaczenie również w innych sprawach.