Sąd Najwyższy w wyroku z 6 września 2011 r. (sygn. I UK 61/11) określił dwie możliwości, kiedy członek zarządu może uchylić się od odpowiedzialności za zaległości spółdzielni. Pierwszą  jest zwołanie walnego zgromadzenia przez zarząd spółdzielni, które ma się zastanowić nad jej dalszym losem, a  jeżeli walne zgromadzenie zdecyduje o niezwłocznym zgłoszeniu wniosku o upadłość, zarząd ma to uczynić. Inną możliwością jest sytuacja, gdy walne zgromadzenie spółdzielni rozstrzygnie o jej dalszym działaniu i wskaże możliwe wyjście z kryzysu. Wówczas można uznać, że członek zarządu nie ponosi odpowiedzialności za opóźnienie złożenia wniosku o zgłoszenie upadłości.

W przeprosinach nie można powtarzać dosłownie słów, które naruszyły dobra osobiste powoda. Stwierdził to Sąd Najwyższy uzasadniając wyrok w sprawie pod sygnaturą I CSK 52/11. Sąd Najwyższy wskazał, że forma przeprosin musi być kontrolowana przez sąd, a pozwany wystarczy, że przeprosi  za nieprawdziwe ogólne stwierdzenie bez cytowania obraźliwych słów. Chodzi o to, aby w przeprosinach nie obrażać ponownie osoby skrzywdzonej pomówieniami czy oszczerstwami.

Dnia 17 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę, która znacznie poprawiła sytuację konsumentów próbujących odzyskać od ubezpieczycieli koszty korzystania z samochodu zastępczego w trakcie naprawy ich uszkodzonego w wypadku komunikacyjnym auta. Dotychczas zakłady ubezpieczeń były skłonne zwracać ten koszt jedynie przedsiębiorcom oraz w sytuacji, gdy poszkodowany nie mógł korzystać z usług komunikacji zbiorowej. Zgodnie z tezą przedmiotowej uchwały: „Odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego; nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej."

W związku z powyższym, osoby, których roszczenie nie przedawniło się, nie zostało o nim prawomocnie orzeczone wyrokiem sądu oraz nie było ono przedmiotem ugody z ubezpieczycielem, mogą ubiegać się o zapłatę odszkodowania.

Zarówno spadkobiercę testamentowego jak i ustawowego można obciążyć obowiązkiem spełnienia zapisu. Ustanowienie zapisu polega na zobowiązaniu spadkobiercy do przeniesienia własności określonej rzeczy, prawa, oznaczonej korzyści majątkowej lub kwoty pieniędzy na dowolnie wskazaną osobę fizyczną lub prawną, zwaną zapisobiercą. Aby nie zrealizować zapisów, a przez to nie pomniejszać majątku spadkowego, spadkobiercy mogą kwestionować zdolność do dziedziczenia zapisobiorcy albo wykazywać, że jest on niegodny dziedziczenia. Z pozwem do sądu o uznanie zapisobiercy za niegodnego dziedziczenia można wystąpić między innymi w sytuacji, gdy dopuścił się on umyślnego ciężkiego przestępstwa przeciwko spadkodawcy, podstępem lub groźbą nakłonił go do sporządzenia testamentu, w którym został ustanowiony zapis na jego rzecz, bądź umyślnie ukrył, zniszczył, podrobił testament albo świadomie skorzystał z testamentu podrobionego przez inną osobę.