Ulga meldunkowa ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków, nawet wówczas, gdy warunek zameldowania spełnia tylko jeden z małżonków. Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 7 października 2011 r., sygn. DD2/033/66/KOI/2011/DD-433 potwierdził, że zwolnienie od podatku przychodów z odpłatnego zbycia ma zastosowanie również do małżonka, który tego warunku nie spełnia.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 i 4 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w latach 2007-2008, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Jednak, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy, wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia:

a) budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku,
b) lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,
c) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie,
d) prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie

- jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu wymienionym w lit. a)-d) na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia.

Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 22 ustawy o PIT, ulga meldunkowa ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. Przepis ten budził wątpliwości. Organy podatkowe upierały się przy interpretacji, że jeśli tylko jedno z małżonków było zameldowane w danym lokum na stałe przez co najmniej 12 miesięcy, fiskusowi trzeba oddać 19 proc. od połowy dochodu uzyskanego z tej transakcji. Sądy Administracyjne były natomiast zdania, że ulga dotyczy obojga małżonków, nawet wówczas, gdy 12-miesięcznym okresem zameldowania na pobyt stały legitymuje się tylko jedno z nich.

Wątpliwości te postanowił rozwiać Minister Finansów. W interpretacji ogólnej wyjaśnił, że ww. przepis art. 22 ust. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy interpretować w ten sposób, że ulga ta ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków, nawet wówczas, gdy warunek zameldowania spełnia tylko jeden z małżonków. Zwolnienie od podatku przychodów z odpłatnego zbycia ma zatem zastosowanie również do małżonka, który tego warunku nie spełnia. Tak więc, dla skorzystania z ulgi meldunkowej przez oboje małżonków wystarczające jest złożenie oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia, przez małżonka spełniającego te warunki.

Kościelny proces o stwierdzenie nieważności małżeństwa przeprowadzany jest celem uznania umowy małżeńskiej za nieobowiązującą w świetle prawa kanonicznego. Ma on charakter pisemny i jest niejawny. Trybunał kościelny orzeka jedynie o nieważności małżeństwa, nie zajmując się przy tym badaniem winy stron.

Sąd kościelny rozpoznaje sprawy o nieważność małżeństwa na prośbę małżonka lub małżonków. W skardze powodowej wskazać należy przede wszystkim na problem polegający na niemożności lub niezdolności w zbudowaniu przez któregoś z małżonków autentycznej wspólnoty małżeńskiej. Ponadto trzeba zwięźle opisać historię małżeństwa w oparciu o rozkład pożycia małżeńskiego stron.

Strona powodowa jest zobowiązana do uiszczenia opłaty sądowej. Jej wysokość w zależności od diecezji mieści się w granicach 800 zł – 1200 zł za I instancję oraz 400 zł – 500 zł z II Instancję. Na każdym etapie procesu kościelnego strony mogą korzystać z pomocy prawnej adwokata.

Proces o stwierdzenie  nieważność małżeństwa w zależności od diecezji trwa około 2 – 3 lat. Warto wskazać, że w  przedmiotowych sprawach coraz częściej zapadają pozytywna wyroki. Dla stron oznacza to możliwość ponownego zawarcia związku małżeńskiego w świetle prawa kanonicznego.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie regulują wprost zasad postępowania w przypadku stwierdzenia braków pieniędzy w kasie wskutek kradzieży dokonanej przez pracownika, w szczególności nie zawierają regulacji pozwalających na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych na skutek kradzieży przez pracowników, pieniędzy należących do pracodawcy.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Wśród kosztów wymienionych w tzw. negatywnym katalogu ujętym w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy, nie wyszczególniono strat w środkach obrotowych. Oznacza to, iż co do zasady straty te, jako związane z prowadzoną działalnością, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Jednakże każda strata, wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego, bądź pośredniego, związku z przychodem i racjonalności działania dla osiągnięcia konkretnego przychodu.

Analogiczne sytuacje były już rozstrzygane przez organy podatkowe w indywidualnych zapytaniach podatników. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z 5 kwietnia 2011 r. (sygn. IBPBI/1/415-25/11/KB) wskazał cztery przesłanki, które pozwalają na zaliczenie straty do kosztów podatkowych, tj.:

strata musi być związana z całokształtem prowadzonej działalności,

jej powstanie musi być spowodowane działaniem niezawinionym przez podatnika,

musi być właściwie udokumentowana, oraz

podatnik winien wykazać, iż podjął właściwe działania zabezpieczające przed powstaniem tejże straty.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 28 maja 2009 r. (sygn. IPPB5/423-171/09-2/AM) zauważył z kolei, że „dla celów podatkowych tylko kradzież powstała na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia, można uznać za zdarzenie losowe, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania przychodu. Nie można uznać za zdarzenie losowe kradzieży środków obrotowych nienależycie zabezpieczonych.”
Reasumując, w świetle dostępnych interpretacji podatkowych, strata spowodowana kradzieżą środków pieniężnych przez pracowników może zostać zaliczona w ciężar kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem jednak, iż podatnik dochował należytej staranności, aby uniknąć takiej kradzieży.