W Lublinie zapadł precedensowy wyrok – Sąd zasądził odszkodowanie od przewoźnika na rzecz poszkodowanego, który w autobusie został zaatakowany przez kilku mężczyzn, a kierowca autobusu nie podjął żadnych działań, aby mu pomóc. Dotychczas za takie zaniedbania oraz brak bezpiecznych warunków podróży próżno było szukać odszkodowania u przewoźnika.

W tej sprawie Sądy przyznały rację poszkodowanemu. Zarówno z przepisów ustawowych jak i z regulaminu przewozu jednoznacznie wynikało, że zakład komunikacji powinien zapewnić podróżnym odpowiednie warunki bezpieczeństwa, higieny oraz wygody. Powinien też zadbać o należytą obsługę. Przewoźnik jest zobowiązany w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa czy zakłócania porządku przez pasażera do jego usunięcia z pojazdu. W sytuacji zagrożenia kierowca autobusu powinien zawiadomić straż miejską lub wezwać policję. W szczególnych wypadkach jest uprawniony nawet do zmiany trasy w taki sposób, by trafić do najbliższego komisariatu.

W ocenie sądu zaniedbania, jakich dopuścił się kierowca, obciążały przewoźnika. W konsekwencji Sąd Rejonowy w Lublinie zasądził na rzecz poszkodowanego pasażera kwotę 20 tys. zł wraz z ustawowymi odsetkami. Rozstrzygnięcie to w połowie ubiegłego tygodnia podtrzymał lubelski sąd okręgowy.

31 sierpnia 2011 r. Sejm uchwalił ustawę o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Nowe przepisy mają chronić nabywców mieszkań przed nieuczciwymi praktykami niektórych deweloperów lub skutkami ich upadłości.

Ustawa przewiduje zawieranie umów przedwstępnych zawsze w formie aktu notarialnego oraz obowiązkowy wpis roszczenia nabywcy do księgi wieczystej. W chwili obecnej, głównie z uwagi na konieczność poniesienia dodatkowych kosztów, niewiele osób decyduje się na podpisanie umowy przedwstępnej u notariusza oraz dokonanie wpisu w księdze wieczystej. Jeżeli umowa przedwstępna ma formę aktu notarialnego, to gdyby deweloper chciał się z niej wycofać, nabywca ma prawo żądać w sądzie cywilnym przeniesienia własności mieszkania. Orzeczenie sądu zastępuje w takim przypadku oświadczenie woli dewelopera. Jeżeli natomiast umowa została podpisana w zwykłej formie pisemnej, nabywcy przysługuje tylko roszczenie odszkodowawcze, i to zazwyczaj w granicach wyznaczonych stosunkowo niskimi karami umownymi.

Ponadto zgodnie z założeniami ustawy, kupujący mają wpłacać pieniądze nie jak dotychczas na konto dewelopera, ale na rachunek powierniczy zamknięty (wypłata środków po zakończeniu inwestycji) lub otwarty (pieniądze deweloper będzie otrzymywał na określonych etapach inwestycji). W wypadku rachunków otwartych dodatkowym zabezpieczeniem mają być gwarancja bankowa albo polisa ubezpieczeniowa.

Uchwalona przez Sejm ustawa trafi teraz do Senatu.

Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego przewidują możliwość, aby wierzyciel mógł żądać od sądu zobowiązania dłużnika do wyjawienia swojego majątku. Może to mieć znaczenie w sytuacjach, gdy dłużnik ukrywa swój majątek i wierzyciel ma problem ze wskazaniem go komornikowi, a nawet sam komornik, mimo prowadzonych poszukiwań, nie może dotrzeć do majątku dłużnika.

Wierzyciel może domagać się wyjawienia majątku jeszcze przed wszczęciem egzekucji, gdy uprawdopodobni, że znany mu majątek dłużnika nie wystarczy na pokrycie wymaganych należności.

Wyjawienie majątku polega na tym, że dłużnik musi złożyć jego wykaz, wymieniając w nim rzeczy i miejsca, gdzie się one znajdują, a także przypadające mu wierzytelności i inne prawa majątkowe, a nawet zostanie zobowiązany do złożenia przyrzeczenia, w którym zapewnia pod odpowiedzialnością karną, że przedstawiony wykaz majątku jest prawdziwy i zupełny.

Sprawę o wyjawienie majątku rozpoznaje sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby dłużnika albo miejsca jego pobytu. Postępowanie wszczyna się na wniosek wierzyciela, natomiast w egzekucji wszczętej z urzędu sąd rozpoznaje sprawę na wniosek komornika. Do wniosku należy dołączyć protokół z czynności egzekucyjnych lub dokumenty, które dotyczą bezskuteczności egzekucji oraz oryginał tytułu wykonawczego.

W przypadku, gdy dłużnik nie stawi się do sądu, nie sporządzi wykazu lub odmówi odpowiedzi na zadawane pytania bądź złożenia przyrzeczenia, Sąd może zastosować w stosunku do niego środki przymusu, na przykład wymierzyć mu grzywnę albo nakazać przymusowe doprowadzenie.

Podróż służbowa polegająca na ciągłym przemieszczaniu się z jednego do innego miejsca w celu wykonywania obowiązków pracowniczych powinna być wliczana do czasu pracy. Tak wynika z wyroku Sądu Najwyższego, który zapadł w sprawie II PK 140/08.

Zdaniem SN, praca w godzinach nadliczbowych jest dopuszczalna w razie szczególnych potrzeb pracodawcy. Sąd uznał, że nietypowa podróż służbowa polegająca na ciągłym przemieszczaniu się z jednego do innego miejsca (miejscowości) wykonywania zajęć stanowiących przedmiot obowiązków pracowniczych, jest sposobem wykonywania pracy. Wskazał też, że jest konsekwentnie w całości kwalifikowana jako czas pracy.