Dnia 17 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę, która znacznie poprawiła sytuację konsumentów próbujących odzyskać od ubezpieczycieli koszty korzystania z samochodu zastępczego w trakcie naprawy ich uszkodzonego w wypadku komunikacyjnym auta. Dotychczas zakłady ubezpieczeń były skłonne zwracać ten koszt jedynie przedsiębiorcom oraz w sytuacji, gdy poszkodowany nie mógł korzystać z usług komunikacji zbiorowej. Zgodnie z tezą przedmiotowej uchwały: „Odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego; nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej."

W związku z powyższym, osoby, których roszczenie nie przedawniło się, nie zostało o nim prawomocnie orzeczone wyrokiem sądu oraz nie było ono przedmiotem ugody z ubezpieczycielem, mogą ubiegać się o zapłatę odszkodowania.

Zarówno spadkobiercę testamentowego jak i ustawowego można obciążyć obowiązkiem spełnienia zapisu. Ustanowienie zapisu polega na zobowiązaniu spadkobiercy do przeniesienia własności określonej rzeczy, prawa, oznaczonej korzyści majątkowej lub kwoty pieniędzy na dowolnie wskazaną osobę fizyczną lub prawną, zwaną zapisobiercą. Aby nie zrealizować zapisów, a przez to nie pomniejszać majątku spadkowego, spadkobiercy mogą kwestionować zdolność do dziedziczenia zapisobiorcy albo wykazywać, że jest on niegodny dziedziczenia. Z pozwem do sądu o uznanie zapisobiercy za niegodnego dziedziczenia można wystąpić między innymi w sytuacji, gdy dopuścił się on umyślnego ciężkiego przestępstwa przeciwko spadkodawcy, podstępem lub groźbą nakłonił go do sporządzenia testamentu, w którym został ustanowiony zapis na jego rzecz, bądź umyślnie ukrył, zniszczył, podrobił testament albo świadomie skorzystał z testamentu podrobionego przez inną osobę.

Aby cała nieruchomość weszła do majątku wspólnego małżonków, wystarcza, aby tylko jedno z nich zasiedziało nieruchomość. Drugie nie musi przy tym spełniać warunków zasiedzenia. Tak orzekł w ostatnim czasie Sąd Najwyższy w sprawie prowadzonej pod sygnaturą I CSK 647/10. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że każdy z małżonków zasiaduje całość nieruchomości i wchodzi ona do majątku wspólnego. Wynika to przede wszystkim z okoliczności, że posiadanie to wartość, która może stanowić składnik majątku wspólnego małżonków, a wspólności tej nie można podzielić, dopóki trwa. Ponadto każde z małżonków jest uprawnione do współposiadania rzeczy wchodzących w skład tego majątku oraz korzystania z nich w zakresie, w jakim daje się to pogodzić z współposiadaniem i korzystaniem przez drugiego małżonka. 

Chory psychicznie może trafić do domu pomocy społecznej za swoją zgodą, za zgodą swego przedstawiciela ustawowego lub (w razie braku takiej zgody) na mocy postanowienia sądu opiekuńczego. Dojdzie do tego przede wszystkim w sytuacji, gdy osoba z zaburzeniami psychicznymi nie będzie zdolna do zaspokajania swoich podstawowych potrzeb życiowych i nie będzie miała sposobności korzystania z opieki i pielęgnacji innych osób.

Z wnioskiem do sądu może wystąpić organ do spraw pomocy społecznej (w sytuacji, gdy brak opieki może zagrażać życiu osoby chorej psychicznie lub upośledzonej umysłowo) lub kierownik szpitala psychiatrycznego (w sytuacji, gdy wniosek dotyczy pacjenta tej placówki).

Orzeczenie o umieszczeniu w domu pomocy społecznej w każdej chwili może ulec zmianie między innymi na wniosek osoby przyjętej do placówki, jej przedstawiciela ustawowego, małżonka, a także na wniosek kierownika domu pomocy społecznej, gdy uzna on, że zmieniły się okoliczności uzasadniające orzeczenie o umieszczeniu danej osoby w placówce bez jej zgody.