Dysproporcje pomiędzy bogactwem poszczególnych krajów przyczyniły się do umownego podziału gospodarki światowej na kraje: przodujące pod względem poziomu dochodu narodowego per capita, kraje doganiające, czyli posiadające niższy dochód na mieszkańca, ale wyższe tempo wzrostu oraz kraje nienadążające, tj. posiadające niższy poziom niż kraje przodujące, a tempo wzrostu nie dość wysokie, by zmniejszać dzielący je dystans. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Polska należy do grupy tzw. krajów doganiających, a więc niwelujących istniejące dysproporcje rozwojowe.

Polska, aby w skali jednego pokolenia (25 lat) osiągnąć przeciętny poziom PKB UE, przy założeniu średniorocznej stopy wzrostu PKB na poziomie 3,5% w krajach UE-15 (perspektywa długookresowa), musiałaby realizować rokrocznie ok. 6% tempo wzrostu PKB. Praktyka jednak wskazuje, że stabilne i bardzo wysokie tempo wzrostu gospodarczego, pomimo iż w wielu krajach było i jest możliwe, należy do rzadkości. Szczególnie w sytuacji, gdy chodzi o perspektywę długookresową.

Więcej o dysproporcjach w rozwoju społeczno-gospodarczym pomiędzy Polską i najbogatszymi krajami OECD oraz możliwościach ich eliminacji w artykule pt. "Czy jesteśmy w stanie dogonić Europę" na łamach kwietniowego numeru ogólnopolskiego miesięcznika "Euroekspert".

Zapraszamy na stronę internetową czasopisma: www.euro-ekspert.net.