Pojęcie e-commerce odnosi się do wszystkich rodzajów działalności gospodarczej, które wykonywane są przynajmniej częściowo on-line, za pomocą elektronicznych technologii informacyjnych i komunikacyjnych. Obejmuje ono również nawiązywanie i realizację czynności prawnych pomiędzy przedsiębiorcami, względnie między komercyjnym dostawcą usług i konsumentami, jak i samą prezentację w Internecie, która zachęca konsumentów do nawiązywania kontaktu.

Rozwój technologii informatycznych sprzyja dokonywaniu zakupów przez Internet, a wraz z tym rośnie potrzeba uregulowań prawnych, dotyczących tego konkretnego rynku.
Ustawodawstwo Unii Europejskiej
Standardy prawne Wspólnoty w zakresie ochrony konsumenta dokonującego zakupów przez Internet, określają następujące dokumenty:
- Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 97/7/WE z dnia 20 maja 1997 roku w spawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość.
- Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2000/31/EC z dnia 8 czerwca 2000 roku w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dyrektywa o handlu elektronicznym).
Pierwszy z dokumentów, Dyrektywa w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość, w sposób skondensowany i wyczerpujący omawia problematykę sprzedaży towarów i usług na odległość z udziałem klientów. Dokument ten poprzez pojęcie "umowy zawieranej na odległość" rozumie każdą umowę dotyczącą towarów lub usług zawartą między konsumentem i dostawcą w ramach systemu sprzedaży lub świadczenia usług na odległość, zorganizowanego przez dostawcę, który do celów umowy wykorzystuje wyłącznie jeden lub kilka środków porozumiewania się na odległość do momentu zawarcia umowy włącznie. Do środków porozumiewania  się na odległość w dyrektywie zaliczono między innymi wideotekst (mikrokomputer i ekran telewizyjny) z klawiaturą lub ekranem dotykowym oraz pocztę elektroniczną.
Przed zawarciem umowy przedsiębiorca zobowiązany jest do przedstawienia konsumentowi:
- swojej tożsamości, a w wypadku umów wymagających zapłaty z góry - również adresu,
- podstawowych cech towaru lub usługi,
- ceny towaru lub usługi włącznie ze wszystkimi podatkami,
- kosztów dostawy, jeśli takowe występują,
- uzgodnień dotyczących płatności, dostawy lub wykonania,
- istnienia prawa odstąpienia od umowy w ciągu co najmniej 7 dni roboczych bez żadnych sankcji i konieczności podawania powodu,
- kosztów ponoszonych w sytuacji porozumiewania się na odległość, gdy nie są one skalkulowane w oparciu o taryfę podstawową,
- terminu, w którym oferta lub cena pozostają wiążące oraz
- minimalnego okresu trwania umowy - w przypadku umów ciągłych lub okresowych dostaw towarów lub świadczonych usług.
Podczas wykonywania umowy konsumentowi należy okazać w formie pisemnej lub na innym trwałym nośniku potwierdzenie wyżej wymienionych informacji.
Dostawca ma 30 dni na zrealizowanie zamówienia. W przypadku nie wywiązania się z umowy powinien niezwłocznie powiadomić o tym konsumenta i dokonać zwrotu wszystkich wpłaconych kwot, najpóźniej w terminie do 30 dni. Dyrektywa umożliwia państwom członkowskim ustanowienie przepisów, pozwalających dostawcy na dostarczenie konsumentowi towaru lub usługi o równorzędnej jakości i cenie, ale jedynie wówczas gdy taka możliwość została przewidziana przed zawarciem umowy lub w samej umowie.
Kolejnym dokumentem regulującym rynek elektroniczny Wspólnoty jest Dyrektywa dotycząca niektórych aspektów prawnych i usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego. Dokument ten zakłada stworzenie ram prawnych w celu zapewnienia swobodnego przepływu usług w społeczeństwie informacyjnym.
Dyrektywa ta zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego pomiędzy państwami Wspólnoty. Określa także minimalny zakres informacji, jaki powinien zapewnić usługodawca. Są to między innymi: nazwa, adres siedziby, dane szczegółowe o usługodawcy, numer wpisu do rejestru handlowego (jeśli takowe posiada), dane organizacji zawodowej, w której jest zarejestrowany, tytuł zawodowy oraz numer identyfikacji podatkowej - jeśli prowadzi działalność podlegającą podatkowi VAT.
Dokument zaleca państwom członkowskim takie uregulowanie systemów krajowych, które umożliwiałyby  zawieranie umów drogą elektroniczną. W geście państw członkowskich dyrektywa pozostawia możliwość podjęcia decyzji odnoszących się do zakresu tych umów.
W sytuacji, gdy usługobiorca składa zamówienie za pomocą środków technologicznych, usługodawca zobowiązany jest drogą elektroniczną jak najszybciej potwierdzić odbiór zamówienia usługobiorcy. Zamówienie i potwierdzenie odbioru uważane są za przyjęte tylko wtedy, gdy obydwie strony umowy mają do nich nieograniczony dostęp.
Dyrektywy traktujące o handlu elektronicznym tworzą podstawy prawne, regulujące ową formę wymiany oraz ochronę konsumenta w tej dziedzinie. Każde z poszczególnych państw członkowskich ma za zadanie przestrzegać określonych postanowień, które pozwalają na  zapewnienie  minimalnego poziomu ochrony.

Pełny artykuł znajdziesz w ogólnopolskim miesięczniku naukowym "Euroekspert".
www.euro-ekspert.net